Een bijzonder kunstwerk (op 6 september onthuld) met nóg meer betekenis, want de buizerd en De Kuil zijn al jarenlang onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Koning van de lucht boven De Kuil
Hoog boven ons tennis- en padelparadijs zweeft hij vaak op de thermiek: de buizerd. Met zijn indrukwekkende vleugels, die wel 110 tot 130 centimeter kunnen meten, is het een imposante verschijning. Geen klein vogeltje dus, maar een trotse bewoner van ons gebied.

Een buizerd-paradijs

Rond De Kuil huizen al generaties lang meerdere buizerdfamilies. In augustus hoor je ze het meest: jonge buizerds die hun ouderlijk nest hebben verlaten en met een schelle roep aandacht vragen. Hun roep klinkt vaak als een lange “miau-w” of “jiauw” en is meestal te horen voordat je ze ziet.

De jonge vogels worden grootgebracht door hun ouders, maar na zes tot tien weken vliegen ze zelfstandig uit om hun eigen territorium te zoeken. Vaak blijven buizerds hun leven lang trouw aan één partner en één territorium. 

De Kuil en de buizerd horen bij elkaar

Of de buizerd nu bij De Kuil hoort, of De Kuil bij de buizerd, dat laten we in het midden. Eén ding is zeker: onze banen en velden worden al jaren gedeeld met deze trotse roofvogel. En met de houten buizerd als blijvend symbool herinneren we ons telkens weer aan die bijzondere band.

Een extra voordeel van een park midden in het Goois Natuurreservaat;  je ziet nog ’ns wat anders vliegen dan een bal...   

De opvallende roep van de buizerd is te horen op de website van de Vogelbescherming.